Iedereen zou zijn eigen spellingsregels moeten kunnen gebruiken.

Spelling, iets wat je aangeleerd krijgt naarmate je oud wordt. De basis van de Nederlandse taal. Maar spelling wordt door de meesten erg moeilijk bevonden, ikzelf hoor daar ook bij. Kan iedereen niet zijn eigen spellingsregels gebruiken? 

Iedereen zou zijn eigen spellingregels moeten kunnen gebruiken omdat we elkaar toch wel snappen. De taal wordt er dan alleen maar makkelijker op. Kinderen hoeven zich geen zorgen meer te maken over een ‘d’ of een ‘t’ achter een woord. Geen moeilijke toetsen meer. Kortom, de cijfers gaan omhoog. 

Een ander voordeel is dat het integreren van nieuw-Nederlanders makkelijker gaat. Nederlandse taal is namelijk het belangrijkste van de samenleving. Hiermee communiceren we. Helaas is de taal (o.a. door de spelling) erg moeilijk. Wanneer de spellingsregels eigen worden gemaakt leren ze de taal sneller. Mensen kunnen niet meer afgewezen worden op basis van spelling. 

Maar hier tegen over staat natuurlijk wel dat de taal chaotisch en slordig kan worden. Veel ouderen kunnen zich irriteren aan het taalgebruik van de nieuwe generatie waardoor er veel misverstanden kunnen ontstaan. 

Ik vond deze opdracht wel grappig. Het was leuk om met voor en tegen argumenten te komen. Helaas heb ik er niet erg veel van geleerd. Dit komt omdat ik geen regels tegenkwam die nieuw voor mij waren. Het was leuk om de tekst van mijn medeleerling na te kijken, voelde ik me ook een beetje juf. 

Schaduwzuster - Simone van der Vlugt

Allereerst zal ik vertellen waarom ik dit boek heb gekozen. Ik hoorde al van veel anderen dat dit een spannend en niet zo heel moeilijk boek was. Dit klonk me fijn in de oren omdat ik niet zo'n grote lezer ben, en ik moet toegeven, dit boek was zo erg nog niet.

Het boek gaat over twee zussen, tweelingzussen, Marjolein en Marlieke. Zij vertellen allebei hun verhaal in het boek.
Marjolein heeft een dochtertje samen met haar man Raoul, zij heet Valerie. Marjolein geeft les op het Rotterdam College. Op deze school wordt ze bedreigd door een van haar leerlingen, Bilal. Gelijk nadat dit is gebeurd gaat ze angstig naar Marlieke. Bij Marlieke aangekomen, is haar beste vriendin Sylvie er ook, hier is Marjolein niet blij mee. Marjolein en Sylvie mogen elkaar niet zo omdat Sylvie achter Raoul aan zit. Een andere vriend van Marlieke, Thomas, mag Marjolein niet omdat ze hem maar een norse man vind en hierdoor Marlieke Thomas niet zo leuk vindt als hij haar.
Marjolein wordt vermoord. Maar wie is de moordenaar? Hier probeert haar zus achter te komen.

Ookal is het een thriller en gaat het over een moord. Ik vind toch dat het belangrijkste thema liefde is. Dit is omdat de liefde tussen de zussen zo ongelofelijk groot is, en ze hebben een hele hechte band. Dit kan ik ilustreren met een fragment in het midden van het boek en een uit het laatste hoofdstuk. Bij deze twee stukjes kreeg ik een beetje kippenvel of in ieder geval een gevoel van ontroering.

...We doen beiden een stap naar voren en vinden elkaar terug in een zwijgende omhelzing. Als ik mijn zus eindelijk loslaat, lijkt ze opeens te vervagen. Ik probeer haar arm te pakken maar grijp door haar heen. 'Niet weggaan!' roep ik. 'Alsjeblieft!' Marjolein kijkt me liefhebbend aan en knikt naar beneden. 'Je hoort hier nog niet Lieke. Ga terug. Het is goed zo.'... blz. 338

...'Marjolein is hier,' herhaal ik. 'Ik voel haar steeds achter me, als een schaduw, en als ik omkijk is ze weer weg. Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik weet dat ze er is.'... blz.131

Het belangrijkste personage is Marlieke, zij doet er zowat alles aan om te achterhalen wie haar zus heeft vermoord. Dit gedrag begrijp ik volkomen, als ik in haar situatie zou staan zou ik niet kunnen rusten voordat ik de dader heb gevonden. Of ik vrienden met haar zou kunnen zijn? Ja, ik denk van wel omdat we af en toe een beetje hetzelfde karakter als mij heeft. Ik herken mezelf namelijk in de manier waarop zij haar zus helpt, zo ben ik er ook vaak voor mensen waar ik van hou.

De manier waarop dit boek is geschreven is wel okee, het is niet erg moeilijk taalgebruik. Maar er zijn wel woorden waarvan ik soms dacht 'kan dit niet iets simpeler gezegd worden?'. Maar ja, we zitten ook niet meer in de brugklas... Hier is een citaat waarvan ik vind dat het taalgebruik duidelijk naar voren komt:

...Pas na ons gezamenlijke kopje koffie, als Raoul de deur al uit is, besef ik dat Ernst Ribie informeel mag zijn, maar dat... 

Ik heb dit citaat gekozen omdat 'kopje koffie' meer spreektaal is, maar informeel wel een netter woord is.

Tijdens het lezen voelde ik vooral spanning en wilde het snel uitlezen. Dit komt omdat het verhaal erg goed is opgebouwd. De gedachte die ik kreeg tijdens het lezen is natuurlijk WIE HEEFT HET GEDAAN? 

Helaas haalde ik er niet echt een boodschap uit, maar ik vond het wel mooi en ontroerend. Of nu ik er iets beter over nadenk is het moraal misschien dat als een geliefde is overleden, hij/zij altijd bij je zult blijven. Maar dit is wel heel diep hè? 

Als ik dit boek ga vergelijken met De donkere kamer van Damokles (periode 2) en met Het gym (periode 1). Zijn er niet zoveel overeenkomsten. Dit komt omdat alle drie de boeken een ander genre hebben. De donkere kamer van Damokles vond ik wel mooi en bijzonder geschreven, maar wel erg saai. Het gym was leuk om te lezen, leuk verhaal niet te beladen, luchtiger dan dit boek, Schaduwzuster. Omdat deze boeken veel verschillen hebben is het moeilijk om te kiezen welke ik nou het leukste vond of me het meeste aansprak... 

Als 'afsluiting' heb ik nog twee vragen. 

Zou jij zelfs een van je beste vrienden kunnen verdenken in een situatie zoals die in het boek?

En hoe zou je ermee omgaan als jij geliefde bent verloren, hetzelfde? 

Vergelijking

Ik ga de twee boeken die ik heb gelezen  vergelijken, 'De donkere kamer van Damokles' en 'Het gym'. Ik vond dat er veel overeenkomsten waren maar ook veel verschillen. Een overeenkomst is bijvoorbeeld dat ik vind dat zij allebei op een erg goede en mooie manier zijn geschreven. Hoe Hermans wist te omschrijven was fenomenaal. Karin Amatmoekrim kon misschien niet net zo omschrijven maar ook bij haar boek zag ik het als een film afspelen. Er zijn ook veel verschillen zoals ik al zei, ik vond het boek de donkere kamer niet zo makkelijk weglezen als het gym. Dit was misschien omdat de donkere kamer al oud is en minder modern dan het gym. Het was wel een erg groot contrast want ik vond de boeken wel even goed geschreven, maar het gym was toch wel 4 keer leuker. Dit is denk ik ook omdat het boek De donkere kamer van Damokles niet bedoeld is om leuk gevonden te worden. Het gym is wel echt een boek om voor de 'fun' te lezen. Ik zou het boek het gym dan ook sneller aanraden dan De donkere kamer van Damokles.

De donkere kamer van Damokles

De schrijver van dit boek is Willem Frederik Hermans. Hij leefde van 1921 tot 1995. Sommige beschouwen hem als de belangrijkste Nederlandstalige schrijver van de 20e eeuw. Hij is het tweede en laatste kind van Johan en Hennika Hermans. In 1927 vindt hij de electro magnetische rem uit. Hij studeerde van 1933 tot 1940 aan het Barleusgymnasium. Van de vereniging DVS werd hij lid en won de eerste prijs in een opstellenwedstrijd. Hij gaat dan tegen zijn zin, op aandrang van zijn vader, sociografie studeren. Hetzelfde jaar plegen zijn zus en zijn neef zelfmoord, wat terug komt als thema in het boek "Ik heb altijd gelijk". Een jaar na het Barleusgymnasium stapt hij over naar de studie fysische geografie. Hij doet kandidaatsexamen en schrijft intussen gedichten en verhalen. Ook verschijnt zijn eerste roman "Conserve". Van 1946 tot 1948 is hij redacteur van Criterium. Twee jaar later legt hij zijn doctoraal examen af en treedt in het huwelijk. Hij wordt dan redacteur van Podium. In 1952 wordt er een proces tegen hem gevoerd vanwege zijn boek "Ik heb altijd gelijk", omdat dit kwetsend zou zijn voor Rooms-katholieken. Hiervan wordt hij vrijgesproken.

Drie Jaar later gaat hij werken als fysisch geograaf, onder andere in Scandinavië. Dan wordt zijn zoon Rupert geboren. Weer drie jaar later wordt hij benoemd tot lector fysische geografie aan de Groningse Universiteit.
Op een gegeven moment raakt hij in conflict met zijn uitgever G.A. van Oirschot over het herdrukken van boeken en zijn honorarium. Zijn verdere werken worden nu bij de Bezige Bij gepubliceerd.

In 1963 wordt zijn roman "De donkere kamer van Damocles" verfilmd onder de titel "Als twee druppels water" en drie jaar later krijgt hij de Vijverbergprijs voor zijn roman "Nooit meer slapen". Hij weigert deze prijs en laat hem overmaken aan de actie "Eten voor Afrika" en ook in 1972 weigert hij de P.C. Hooft prijs. In 1973 neemt Hermans ontslag als lector en vestigt zich als schrijver in Parijs. Vanuit Parijs verzorgt hij drie jaar lang onder het pseudoniem Age Bijkaart een wekelijkse rubriek in het Parool, gebundeld onder de titel "Boze brieven van Bijkaart".
In 1977 vindt er een bekroning plaats van zijn oeuvre met de grote prijs der Nederlandse letterkunde, die aan hem wordt uitgereikt door de Belgische koning in Brussel. Een tijd later, in 1986, zijn exposities van foto's van zijn hand te zien in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Maar een jaar later wordt hij in Amsterdam als ongewenst persoon verklaard, omdat hij de culturele boycot tegen Afrika aan zijn laars lapte. Dan verhuist hij naar Brussel.
In 1990 wordt Hermans benoemd tot eredoctor in de letterkunde en wijsbegeerte aan de Universiteit van Luik en drie jaar later is hij weer welkom in Amsterdam, waar hij het boekenweekgeschenk "In de mist van het schimmenrijk" presenteerde.

Bron: wikipedia, willemfrederikhermans.nl

Ik heb deze tekening gemaakt omdat het thema oorlog me erg aansprak in het boek. Dit kwam naar voren doordat het verhaal zich afspeelde tijdens tijdens de Tweede Wereld Oorlog.

Deze fotocamera heb ik gevonden in een geheim kamertje van mn opa. Ik dacht gelijk aan het boek. Deze foto gemaakt omdat Osewoudt foto's ontwikkelde die hij gemaakt had met deze camera, een oude Leica.

Dit is de schuur van mijn overgrootoma en ik heb deze foto gemaakt met mijn opa's oude Leica. Deze foto vind ik toepasselijk bij het boek omdat ik er hetzelfde gevoel bij krijg. Ook zo lugubere sfeer en het is een kamer, en daarbinnen was het donker. Echt een plek waar het verhaal zich ook af kon spelen.

Deze foto heb ik gemaakt op de kamer van mijn broertje, hij verzamelt oude sigaretten. Erg grappig want in het boek wordt veel gesproken over de sigarenwinkel waar ze deze engelse sigaretten verkochten. 

Het motto staat achterin het boek, en zegt veel over het thema van het boek. Het is geschreven door Ludwig Wittgenstein: “Ik kan hem zoeken als hij er niet is, maar hem niet ophangen als hij er niet is.
Men zou kunnen willen zeggen: ‘Dan moet hij er toch ook zijn als ik hem zoek.’
-Dan moet hij er ook zijn als ik hem niet vind, en ook als hij helemaal niet bestaat”
Dit slaat op Osewoudt die niet kan aantonen dat Dorbeck bestaat.

De titel De donkere kamer van Damocles is afgeleid van de uitdrukking 'Het zwaard van Damocles' en duidt op een voortdurende dreiging. De dreiging is in dit geval niet afkomstig van een zwaard maar van een - mislukte - foto, die de onschuld van de hoofdpersoon had moeten bewijzen. Vandaar 'donkere kamer': deze 'donkere kamer' verwijst, behalve naar de ruimte waar foto's worden ontwikkeld, ook naar de cellen, waarin de hoofdpersoon verblijft.

Lofrede:

Het is niet alleen het spel rondom de mysterieuze Dorbeck, maar ook de spanning en het inlevingsvermogen  dat na een halve eeuw nog steeds overeind blijft. Hoe Hermans uiterlijkheden, zoals die van de Britse kolonel Smears, beschrijft is erg bijzonder:

'Zijn hoofd was kaal op het onderste van zijn nek na. Deze nekharen had hij laten uitgroeien tot enige decimeters lengte, die hij van achteren naar voren over zijn schedel had geplakt. Zijn gezicht was blauwachtig roze, zijn ogen waarin de opmerkelijkste kleur het vergeelde wit was, puilden uit, het vel van zijn dikke neus was rood en strak gespannen als het rubber van een ballon. Maar het merkwaardigste aan hem was, onder deze neus, zijn snor. Een snor die de vorm had van een zandloper en de kleur van koper dat enige eeuwen lang elke week met Brusselse aarde is gepoetst.'

De scène waarin Osewoudt en Moorlag in een geestige vermomming over straat gaan, is erg leuk om te lezen:

'- Je moet je vermommen, zei Moorlag. Dat is het beste. Kun je je snor niet laten staan?
- Nee. Ik heb geen snor.
- O neem mij niet kwalijk. Wil je mijn bril?
[...]
- Kun je nog wat zien? Vroeg Moorlag. Ik ben erg bijziend, het is een sterke bril, min vier en het rechterglas is bovendien cylindrisch.
- Ik zie geen flikker meer.
- Ik net zo min. Ik kan niet kijken zonder bril.'

De roman kan wel echt klassiek genoemd worden.   'De roman werd vrijwel unaniem positief onthaald en geprezen om zijn literaire kwaliteiten', schrijft Hugo Brems, het boek is zelfs als 'fascistoïde' bestempeld.

Dit is het gedicht, November. Het is niet een gedicht wat mij aanspreekt, want ik vind het erg somber.

Filmpje

Het Gym - Karin Amatmoekrim

Het boek waar mijn weblog over gaat is Het Gym. Karin Amatmoekrim is de schrijfster. 


De kaft is wel mooi maar het roept nog geen sfeer op of geeft je een idee over het verhaal. Je kunt al wel bedenken dat het over het gymnasium gaat door het potlood in het haar en de titel. Ook kun je zien dat de persoon niet autochtoon is. 

Het verhaal gaat over Sandra die samen met haar moeder en zusje in een buitenwijk wonen. Nadat Sandra klaar is met de basisschool moet zij van haar moeder zelfstandig naar het gymnasium verderop in het dorp. Ze wilt niet naar het 'gennasium', zoals het in de buurt wordt genoemd. De school is voor kakkers. Tot haar verbazing valt het eigenlijk allemaal nog wel mee. Totdat... Ze krijgt ruzie met een klasgenoot, niemand neemt het voor haar op. Haar besluit staat vast; ze moet het aanpakken zoals dat in de wijk gebeurt en slaat hem in elkaar. Het is een begin van een verwarrende tijd.

Mijn verwachting van dit boek is dat het een leuk verhaal is, omdat Sandra erg haar best doet om ook bij de kakkers te horen. Dit levert grappige momenten op. Past ze zich aan? Blijft ze zichzelf?

Ik heb dit boek gekozen omdat het me aansprak, het is een boek want iedereen in het onderwijs gelezen moet hebben. Interessant om te lezen wat voor de één zo gewoon is, en voor de ander heel bijzonder.
Stiekem ook omdat dit het enigste literatuur boek was wat niet eng of een thriller is... ;)

Nu ga ik wat vertellen over de auteur: Karin Amatmoekrim. Ik kende haar en haar werk nog niet.



Karin Amatmoekrim is geboren 1977, in Paramaribo. Ze heeft een Javaanse moeder en een Chinees-Creools-Indiaanse vader.  Na het gymnasium studeerde ze af aan de UvA als letterkundige. Momenteel woont ze in Amsterdam. In 2004 kwam ze met haar eerste roman Het knipperleven. Haar tweede roman was Wanneer wij samen zijn, in 2006. Dit boek was heel anders dan het vorige, ze schreef over haar eigen familiegeschiedenis. De derde roman kwam in april 2009 uit, Titus. Dit boek won de Black Woman Literatuurprijs. 
Amatmoekrims nieuwe roman Het gym kwam eind september 2011 uit bij Prometheus. Het boek kreeg veel aandacht in de media. 
Amatmoekrim maakt deel uit van de adviesraad Cultuur van de gemeente Den Haag en is lid van de Raad van Toezicht van Forum, het kennisinstituut voor multiculturele vraagstukken. Ook recenseert ze regelmatig boeken voor de Volkskrant.

Als ik haar in het echt zou ontmoeten en een gesprek zou kunnen hebben zou ik vragen of het boek Het gym is gebaseerd op haar eigen jeugd. Omdat ze het zo goed en met veel overtuiging heeft geschreven. 

Ik heb dit boek ongeveer 3 weken geleden gelezen en heb het net uit.
Dit boek behoort zeker op het lijstje met boeken die je gelezen moet hebben. Het is zo geschreven dat alles in je hoofd afspeelt, je ervaart het alsof je het zelf meemaakt. Erg beeldend geschreven. Sommige stukken ontroerde me echt en andere toverde een glimlach op m'n gezicht.

Mijn mening over het boek is niet tijdens het lezen verandert. Ik had wel heel erg moeite om in het verhaal te komen want het begint wel plotseling. Maar al snel leef je je helemaal in. Het einde was niet zoals ik verwacht had, daar houd ik van. Natuurlijk ga ik nu niet vertellen hoe het eindigde want dat mag je zelf gaan lezen!

Het mooiste deel van het boek is niet echt een stukje tekst maar meer een gevoel wat ik bij het lezen kreeg. Moeilijk te omschrijven, maar hoe de mensen in de wijk met elkaar omgaan vond ik bijzonder, waarom precies weet ik niet maar hierbij kreeg ik wel een apart gevoel.
Het moment dat ze de eerste keer naar het gym gaat was ook wel mooi omdat het mij een beetje hielp herinneren hoe het is om de eerste schooldag mee te maken. Zoals de meeste brugpiepers die hebben meegemaakt.

Het taalgebruik was goed te begrijpen, zeker niet te makkelijk maar het was goed te doen. Ik zou dit boek zeker aanraden, zoals ik in het begin al zei. Als ik het boek in een woord zou moeten beschrijven: bijzonder.